آرمان‌های ما جدا از دين‌مان نيستند، ولی به خاطر روزمرگی كه گريبان جريان‌های معاصر را گرفته و ريا كاری‌هايی كه گاها مشاهده می‌شود، به تصوير كشيدن دغدغه‌های دينی در سينما سخت شده است.

علی رويين‌تن، كارگردان سينما در گفت‌و‌گو با ايكنا، با بيان اينكه سينما برای من وسيله‌ای است تا بتوانم به واسطه آن آرمان‌هايم را تصوير كنم، گفت: معتقدم اين هنر صنعت قدرت لايتناهی دارد كه می‌تواند هر رويايی را تصوير كند.
وی افزود: من سينما را يك سودای جهانی می‌دانم كه قادر است همه آنچه را كه واقعيت نيست ولی در حقيقت است، انعكاس دهد. برای مثال زمانی كه قصه‌ای را می‌خوانيم لذت تصوير كردن آن را نمی‌بريم، به همين دليل فيلم ديدن هم اكنون عادت انسان‌های امروزی است.
وی در پاسخ به اين سؤال كه چرا در سينما به دنبال دست يافتن به آرمان‌هايش است، گفت: من به طور همزمان هم در تئاتر و هم در ادبيات نيز مشغول فعاليت هستم، ولی هر كدام از اين حوزه‌ها به نحوی روياهای من را محقق می‌كند.
وی با اشاره به اينكه پرداختن به آرمان‌ها و رؤياها در سينما آيا نوعی كوچك كردن آن نيست، بيان كرد: روياها بی‌انتها هستند پس اگر در سينما فيلمسازی بتواند تنها 10 درصد روياها و دغدغه‌هايش را تصوير كند، وی را بايد فيلمسازی موفقی دانست. نكته ديگر اينكه رويای همه ما به وسعت ذات مطلق خداست و هر كس هم در زمينه خداشناسی حرف زده تنها بخش كوچكی را بيان كرد، وليكن اين مسئله نبايد دليلی برای نپرداختن به اين موضوعات باشد.
كارگردان فيلم «دلشكسته» ادامه داد: بزرگ‌ترين وديعه خدا طبق گفته كتاب آسمانی ما قرآن، انسان‌ها هستند، پس اگر بتوان دغدغه انسان‌ها را هر چند به صورت محدود تصوير كرد كار بسيار بزرگی انجام شده است.
كارگردان فيلم «دلشكسته» در پاسخ به سؤال ديگری مبنی بر اينكه دغدغه دينی را چگونه می‌توان در سينما ترسيم كرد؟ گفت: آرمان‌های ما جدا از دين‌مان نيست، ولی به خاطر روزمرگی كه گريبان جريان‌های معاصر را گرفته و ريا كاری‌هايی كه در حال رخ دادن است، احساس می‌كنم تصوير كردن دغدغه‌های دينی در سينما سخت شده است، هرچند در سال‌های دور اين‌گونه نبود و فيلم‌هايی چون «محمد رسول‌الله» و «آهنگ برنادت» توانست دغدغه خداخواهی را به شكل وسيعی در جهان اشاعه دهند. از اين دسته فيلم‌ها در تاريخ سينمای كلاسيك جهان بسيار است.
روين‌تن تأكيد كرد: موفقيت فيلم‌هايی كه ذكر شد بدين دليل به دست آمده كه مضامين دينی در قالبی درست تنيده و عرضه شده و از رياكاری هم خالی بوده است. اين اتفاق در سينمای ما نيز قابليت بروز دارد به شرطی كه مديران سينمايی از سينماگران توقع آن بار و معنويتی كه مديريت‌شان خواهان آن هست، نداشته باشند. در چنين شرايطی است كه دين سخن‌های ناگفته بسيار دارد.
وی در بخش ديگری از سخنان خود در خصوص دغدغه‌اش از ساخت فيلمی چون «دلشكسته»، گفت: من معتقدم مردم ما خداجويی در وجوشان نهادينه شده و هر ايرانی به واسطه خداخواهی و علاقه به اهل‌بيت است كه توانسته بر مشكلاتش فائق آيد. نشان دادن چنين ويژگی دغدغه من در فيلم «دلشكسته» بود. البته اينكه تا چد توانسم خواستم را درست تصوير كنم جای بحث دارد.
رويين تن افزود: در فيلم ديگرم «زمهرير» نيز خواستم از سلوك رزمندگان برای رسيدن به اهل بيت سخن گويم، وليكن چون ذهن برخی از آدم‌های جامعه ما كليشه‌مند شده، ابتدا چنين كارهايی را مسخره می‌كنند، اما ذره ذره آن را باور می‌كنند، البته من در «زمهرير» كم كم قدم بر نداشتم، بلكه اين كار، قدم بزرگی است كه فكر می‌كنم به موفقيت لازم دست پيدا نكرد.
وی يادآور شد: در فيلم «زمهرير» همچنين من در پی گفتن اين مطلب بودم كه كسانی كه به صراط ولايت و ولايت‌خواهی جلو می‌روند به موفقيت لازم در اجتماع دست پيدا می‌كنند، وليكن اين ويژگی حداقل بازخورد لازم را در بين منتقدان نداشت.
اين فيلمساز با بيان اينكه سينماگر دغدغه‌مند قادر به فعاليت در سينمای كنونی نيست، افزود: نبود دغدغه به سينما ما يا سينمای ديگر كشورها ربطی ندارد، چون سينما يك هنر صنعت است كه وقتی شكل صنعتی آن بر هنريش قالب می‌شود، قطعا آرمان‌ها و دغدغه‌ها در آن كمتر می‌شود، به همين دليل در سينمای جهان سينمای مؤلف كم رنگ است. هرچند در خصوص سينمای ما بايد گفت كه نه صنعت را دارد نه هنر را.
رويين‌تن در پايان خاطرنشان كرد: گفتن دغدغه‌ها در سينما تنها به واسطه سينمای داستانی حاصل نمی‌شود، بلكه ديگر بخش‌های هنر هفتم را هم می‌توان برای رسيدن به ايده‌آل‌ها آموخت. يكی از اين راه‌ها سينمای مستند كه كه دنيای وسيعی برای رسيدن به رؤياهاست. امكانی كه من هم اكنون در حال تجربه كردن آن هستم و دو فيلم با محوريت حضرت فاطمه زهرا (س) و نذر می‌سازم.