حقیقت جو  (حمیدخان)

تلویزیون عید سال 1390 دوران متفاوتی را می گذراند . منصفانه که به آن بنگریم تحولات محسوسی را می توان در آن یافت . از تحویل سال ایرانی - اسلامی تر گرفته تا سریال ها و برنامه هایش . برنامه های مختلف نمایشی و غیر نمایشی به علت وفور و کمیت بالا دچار تداخل های عدیده هم شده اند . مسلما با ادامه این روند در روزهای معمولی البته با افزایش کیفیت و برنامه ریزی بهتر شاهد صدا و سیمای قوی تری خواهیم شد که توجهات رو به تزاید مردم را از شبکه های ماهواره ای دور خواهد کرد .

به علت مشغله کاری ، فرصت دنبال کردن کامل سریال های نوروزی را ندارم و در همین حدی که دیده ام سریال پایتخت را منسجم و حرفه ای و در حد توقعاتم از سیروس مقدم دیدم . سریال راه در رو هم در ادامه طنزهای  سعید آقاخانی ساخته شده که با فیلمنامه منسجم تر و تکنیک بهتر عیدانه خوبی محسوب می شود . سعید آقاخانی با گروه منسجم و هماهنگش و البته روز به روز بهترش طنز سرگرم کننده تلویزیونی خوبی ارائه می دهد و در این کار فرشاد گل سفیدی فیلمبرداری جالب توجه متحرک با تصاویر شارپ و کارت پستالی و تیزری تحویل مخاطب می دهد . در میان آثار نمایشی وافر و احیای صندلی داغ و بازگشت احسان علیخانی و ... بعد از سالها برنامه طنز آیتمی – استودیویی نمایش داده می شود با نام خنده بازار به کارگردانی شهاب عباسی .

با اینکه برنامه از پشتوانه اندک سرمایه و فکر رنج می برد و بعد از چند روز نخستش دچار یکنواختی و تکرار ایده ها شد ولی استعداد تحول ناشی از برنامه ریزی دقیق را دارد . اولا بعد از سالها برنامه های آیتمی مهران مدیری به گونه ای دیگر زنده شده است و دوما برنامه ای است که با زبان طنز خود صدا و سیما را با برنامه هایش مورد نقد و هجو و شوخی قرار می دهد . آیتم های قابل توجه جنجالی اش بیننده را ترغیب به تعقیب می کند . مخصوصا آیتم هجو برنامه هفت فریدون جیرانی و 90 عادل فردوسی پور . باقی آیتم ها مثل قویترین مردان فرامرز خودنگاه و دو قدم مانده به صبح محمد صالح علاء شدیدا از کمبود متن خوب و تیپ سازی انبوه رنج می برند که می توانند به وضعیت بهتری هم برسند .

از بخش های قابل تامل و تحمل این برنامه همان دو بخش هجو هفت و نود هستند . اولا تیپ سازی و شباهت رفتاری و ظاهری  بیش ازحد بازیگران با کاراکترهای مورد نظر شگفت انگیز است . خصوصا فریدون جیرانی و مسعود فراستی و عادل فروسی پور و دوما ایده هجو این برنامه هاست که از کیفیت بهتری نسبت به دیگر آیتم ها برخوردار است .

در یکی از آیتم های برنامه 90 علی کفاشیان مورد هجو قرار گرفت که خنده های بیش از حد و جواب های شانه خالی کن رییس فدراسیون فوتبال را به خوبی القا می کرد . در بخش هجو برنامه هفت هم گل سرسبدش آیتم حضور اصغر فرهادی بود که به خوبی در آمده بود . در قسمتی دیگر از این آیتم که اخیرا پخش شد مثلا امین تارخ زنگ می زند و از دیدن کلیپ بازیگر در هم شکسته اظهار ناراحتی می کند و اعلام می کند که من از اینکه بازیگرم تاسف می خورم . به طرز زیرکانه ای ترسو بودن جیرانی هجو می شود که فریدون جیرانی پخش کلیپ را به کل تکذیب می کند و اعلام می کند که ما اصلا کلیپی پخش نکردیم . قصد ندارم تمام قسمت ها را شرح دهم ولی باید بگویم که نکاتی که مرا مجاب به نوشتن این مقاله کرد دو چیز است .

اول اینکه حرکت خوبی آغاز شده است و شاهد نقد در نقد در عرصه رسانه هستیم . کاش می شد روزی برسد که همه منتقدین منتقد داشته باشند ( البته در تعریف نقد تجدید نظر شود ) . برنامه فوق جای کار دارد . می توان با ارائه بودجه و وقت کافی برنامه هفتگی جالبی را طراحی کرد . همه مدیران و همه اشخاص فعال در عرصه رسانه و سینما و ورزش مورد انتقاد قرار بگیرند . به دور از هرگونه جهت گیری سیاسی همین روال به صورت پر رنگ ادامه یابد . هیچ کس مبرا از نقد نباشد و یک گل آقای تصویری که همه رفتارها را زیر نظر دارد خلق شود .

دوم نکته ای که عنوان می کنم یک مسئله جالب است . همه می دانیم که در برنامه های مختلفی از هفت ، مباحث سینمای سخیف و کمدی مبتذل و آثار زیر شانه تخم مرغی مورد بررسی قرار گرفت . جالب اینکه کارگردان این برنامه یعنی شهاب عباسی تعداد زیادی از همین نوع آثار را ساخته است . فکر می کنم ساخت این برنامه یک جوابیه برای برنامه هفت باشد . اصراری هم بر لوده بازی و زیاد کردن پیاز داغ شوخی ها و نمایش اغراق آمیز هجویه ها ندارد . تا جای ممکن همان رفتار کاراکتر ها به صورت کپی اجرا شده است . نتیجه جالبی که گرفته می شود این است که با درشت کردن رفتار مدعیان فرهنگ به طنز قابل ملاحظه ای می رسیم که می تواند حکم هشدار داشته باشد . فعالین مدعی فرهنگی که به قول امیر قادری خود را مبری از هر نقصی می دانند و همه نقصها را از دیگران می دانند خودشان رفتار های خنده دار و در بعضی مواقع غیر فرهنگی دارند . وضعیت موجود فیلمهای رسانه تصویری به هیچ وجه قابل قبول نیست ولی منتقدان این آثار در اکثر موارد سطح فرهنگی بالاتری ندارند و می توان نتیجه گرفت که نقدشان به جا نیست . به نظر من شهاب عباسی با ساخت و پرداخت این برنامه می خواهد اثبات کند که منتقدان همیشگی اش خودشان دچار رفتار زیر شانه تخم مرغی هستند .

.