تکرار مکررات است اگر بگوییم جشنواره فیلم فجر مهمترین رویداد سینمای کشور است  یا اینکه با سالروز پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی ایران متقارن است . ولی اگر به جایگاه و تحولات رخ داده اش بپردازیم اقدامی جدید و انقلابی انجام داده ایم .

جشنواره و سینمایش  به مانند روند توسعه انقلابمان رشد کرده است ؟ آرمان و سند چشم اندازی برای خود ترسیم کرده است ؟ زیر ذره بین بدخواهان حسود قرار گرفته است ؟ برای ندیدن رشدش سیاست گذاری می کنند ؟ برای انحراف و عدم موفقیتش نقشه می کشند ؟

به نظر من جشنواره ای که هم اکنون تماشایش می کنیم آنچنان باید و شاید رشد نکرده و هنوز متوجه اهداف خود نیز نمی باشد . وقتی یک کارگردان تازه کار به خود اجازه می دهد برای نمایش اثرش خط و نشان بکشد باید به ابهت جشنواره شک کرد و به مظلومیت آن پی برد .

روند برگزاری جشنواره سنتی و نا متحول است . تغییراتی هم اگر بوده در حد آرایش ظاهری بوده است . با سیستم تولید سینمای ایران هماهنگ نیست . هنوز به این نتیجه نرسیده ایم که تولید تعجیلی فیلمها صرفا جهت رسیدن به جشنواره برای کل سینما مضر است . چه می شد در همین مبدا زمانی که به حق دهه تولد ایران اسلامی و مستقلمان می باشد جشنواره ای به پا می کردیم که آثار اکران شده سال را مورد قضاوت قرار می داد . در این صورت می شد به بخش بین المللی هم بیشتر پرداخت و با فراغ بال آثار سینمایی را پس از مردم مورد ارزیابی کارشناسی قرار داد . در نتیجه تعجیل در داوری و سطحی گرایی در ارزیابی آثار سینمایی از جشنواره فاصله می گرفت . روند طبیعی تولید فیلمها به صورت طبیعی و قانونمند و متعارف طی می شد . هیجانهای کاذب و جنجال های پوشالی سریع الفروکش از بین می رفت . گلایه ها و شکوه های بچگانه و خاله زنکی به اتمام می رسید و مهمتر از همه تبعیض و بی عدالتی در رفتار با مخاطبان علاقه مند به سینما پایان می یافت .

در این وضعیت موجود هنر سینما و تکنیک و محتوا کنار گذاشته شده و صدای بلند تر و جنجال بیشتر و اقدام نامتعارف تر برای دیده شدن حاکم شده است  . در نتیجه سینمای بدون دستاوردی داریم که رونقی فقط ده روزه و کسادی 355 روزه دارد . برای رسیدن به نقاط آرمانی باید همه بخش های هنر هفتم منقلب شوند و از الگوی اصلی خود یعنی انقلاب کشور تبعیت کنند . با سپردن امور تخصصی به کاردان های متعهد می توان سینما و جشنواره ی آریایی – اسلامی را خلق کرد و به مانند آرمانهای کلان کشورمان روزی را ترسیم کرد که جهانیان به بزرگی آن غبطه بخورند . باید بحثهای دولتی بودن -  خصوصی بودن که بسیار  تکراری است برچیده شود و همه دست به دست هم فقط برای سینما و زبان گویای پیام فرهنگی – دینی کشورمان فکر و تلاش کنند . جشنواره می تواند لوکوموتیو حرکت سینمای کشور شود اگر به تعریف جامعی از اهداف خود برسد .