یوسف پیامبر

پاکی فطرت انسان ها مقوله ایست که دین مبین اسلام آن را تاکید می کند و وعده های الهی هم همه در زمانی رخ می دهد که فطرت انسانها خدایی شود . روز موعود روزی است که همه همدل و هم صدا خدا را صدا بزنند و آن روزی است که همه شاهد نعمت فراوان و برکت سرشار بر روی زمین خواهند بود و خداوند  کاشت و برداشت توشه آخرت را در این دنیا قرار داده و آن انسانهایی که همه چیز را به آن دنیا موکول می کنند ، سخت در اشتباهند . گناه ، فراتر از شیطنت های کوچک بشری است و به آن سری از اموری اطلاق می شود که انسان را از رسیدن به آن فضای موعودی باز می دارد و اصولا انسان باید از گناهان اصلی باز دارنده تکامل دوری کند و خود را بر حذر دارد . پیغمبران آمده اند که این هشدارها را به ما بدهند و تذکر دهند که خدایی هست و همیشه هم نیاز است . ....

ادامه نوشته

طوفان سنجاقک

به گزارش خبرگزاری سایت حامیان فیلم اخراجیها موچ تخریبی جدیدی علیه فیلم بوجود آمده است . این موج به سرگروهی جمیع جاهلان و حسودان طراحی شده است که هیچ گاه نخواسته اند و نمی خواهند چشم دیدن حقیقت را داشته باشند . حالا که همه فیلم را  دیده اند ، دیده ها در حال تمسخر است

می گویند : چیزی هم نبود بابا . دو تا جو ک و چند تا جلف بازی رو با هم مخلوط کردند و شده اخراجی ها . تصاویرشم چیزی نبود . همه رو عوامل ساختند و مسعود ده نمکی هیچ کاره است . تازه این که چیزی نیست خارجی ها از این بهترشو می سازن ( این افراد هیچ گاه از خود مایع نمی گذارند )

مردم چقدر احمقند که برای  دیدن اثر هنری یه بی سواد دارن سرو دست می شکونن . ده نمکی اصلا سواد سینمایی نداره . مگه می شه با دو تا مستند مزخرف فیلمساز شد ؟

ادامه نوشته

اخراجیهای دو

dehnamaki.blogfa.com

ما منتظر سومی هستیم هیچ جا نمی ریم همینجا هستیم

هر سال سینمای ایران باید حادثه ای داشته باشد و هر حادثه ای نیز در

 پشت خود کسی دارد که موجبات به وقوع پیوستن این حادثه را پایه

 ریزی می کند . سال 86 و سال 88 سال مسعود ده نمکی بود که واقعا

 حادثه آفرید . روزنامه نگاری که قلم رسانه را به کنار گذاشت و قلم

 فیلمنامه نویسی را بر داشته و برای به تصویر کشیدنش سلاحی به نام

 دوربین را بر شانه گرفت و فیلمی ساخت و پس از گذر از طوفان

 انتقادات خودی و غیر خودی ادامه قسمت اول اثرش را نیز خلق کرد

 و بدین طریق حماسه ای یکی یکدانه و مثال نزدنی و بی همتا خلق

 کرد که تاریخ سینمای ایران به خود ندیده است . همه اخراجی باز

 شدند . همه ایول ایول می گویند . همه یک صدا سرود ای ایران را

 با هم می خوانند . همه با هم در صحنه های عاطفی ناراحت

 می شوند و همه با هم در صحنه های کمیک می خندند

اینها همه نشانه این است که هنرمند مذکور فرزند همین ملت است و

ادامه نوشته